kruisweg 2: Joden roepen bloed af over henzelf

Moeder Gods:

"Ik hoor dat het tumult zijn hoogtepunt heeft bereikt

en dat Jezus schuldig is verklaard.

Schuldig aan alles wat het ergste is,

dus moet Hij sterven.

Onze Wet, de Wet die ik trouw heb nageleefd, is bezoedeld.

De hogepriesters, belast met een dodelijke fout, brachten

samen met hun arrogante spraak bloed

over zichzelf, hun kinderen, hun vrouwen,

hun discipelen, hun volgelingen,

hun steden en het hele Joodse volk:

'Zijn Bloed kome over ons

en over onze kinderen!'

[Mt.27:25]

Oh, hoe blind is de Haat, dochter van Trots, wanneer zij begint te moorden

– zij vermoordt allen, die ver weg en die dichtbij, tot ze uiteindelijk,

een volledige wrede cirkel makend, de moordenaar zelf vermoordt.

Ik zal niet kunnen beschrijven hoe lang deze monsterlijke ruzie duurde

en hoe groot het geduld van de Veroordeelden was.

Zo wachtte ik samen met Hem op deze laatste woorden,

tot Hem gesproken door hen voor wie Hij op aarde was neergedaald:

'Wij willen U niet, wij willen geen Verlossing, bedrieger!'

schreeuwden ze in Zijn Gezicht.

Ik kan de andere dingen niet zeggen,

ook al wens ik dat jullie harten zich in pijn met het Mijne mogen verenigen,

ik kan het niet.

"Nu de hele wereld zijn God opnieuw verraden had,

en het leek alsof de Hemel en de Aarde tegen Hem samenspanden,

ging alles heel snel.

Mensen bewogen zich van hun plaats

om op de beste manier zoveel mogelijk bloed te zien.

Ik baande Mij een weg temidden van hen,

en hun onreine gedachten raakten Mij op een weerzinwekkende manier,

alsof Mijn Hart zich in de Hel bevond.

Allen wensten Zijn dood, een wrede dood:

'Het Kruis! – schreeuwden ze – Ja, het kruis!

Ze gaan Hem kruisigen! Heel goed!!

Hij zal verheven worden zoals Hij wilde!'

O verachtelijke lippen, wat een pijn veroorzaakten ze.

Nee, Ik kon niet langer luisteren naar deze agitatie van demonen,

tot hun wrede vreugde.

Ik, de Moeder, moest Mijn Loflied zingen,

Mijn pijn versterkte de kracht ervan.

Ik vreesde niemand en niets,

want in de wereld waarin de Redder niet gewenst is,

is er niets meer te vrezen: er kan niets érgers gebeuren.

In mijn gedachten, dwong ik mezelf

door de pijnlijke doornen van alle beelden, geluiden en gevoelens

om mezelf uiteindelijk naast Hem te vinden:

zuiver, een oase van liefde en vrede, vrij,

een veilige verblijfplaats voor Zijn ogen."

(31.10.2013)

volgende