uit Grzechynia

-Aan de voet van het kruis (Robert S Duncanson)- Moeder Gods: "In de stilte is er een oorverdovende donder. De natuur geeft eerbied aan de Heiland. De geliefde Lippen sluiten zich, de helderste Ogen hullen zich in duisternis, het tederste Hart sterft, roept Mij. Ik antwoord teder: – "Ik ben, Mijn Zoon, Ik ben naast Je, zal ik altijd zijn." En nadat ik wacht, kijk ik, ik adem niet meer, ik kan niet, ik zou Zijn Woord, het laatste Woord, kunnen overstemmen. Nee, Hij spreekt niet, Mijn Kind spreekt niet meer. Volledige stilte. Ik heb nog steeds hoop, ik zoek naar de laatste Blik, nog slechts één. Nee, nee, het is voorbij. Mijn Zoon is dood, dood. Hij is weg. 'Oh, lief zwaard, voltooi je werk, Ik wil rennen waarheen Mijn Geliefde is gerend, spaar Mij niet ongelukkige, want ik zal Hem niet kunnen inhalen. Ik zal alle pijn aanvaarden, maar Ik zal U niet verlaten, Zoon.' Mijn leven behoort aan Mijn Zoon; samen met Zijn leven, heb Ik Hem het Mijne gegeven. Ik heb het nie...

-Duisternis bij kruisiging (Gustave Doré)- Moeder Gods: Hier is de plaats – de berg, waarop alles zal eindigen en alles zal beginnen. Ik zie de zon: ze wil niet meer schijnen, ze wil niet schijnen voor degenen die de moord op God begaan, ze wil haar ogen sluiten samen met haar Schepper, ze wil samen met Hem uitgaan. Ik lijd en verwacht het ergste, verheug me, wachtend op de vervulling van het doel van mijn leven, het doel van het leven van mijn Kind. We wachten al lijdend tot dit moment zal komen. Jezus staat op om de klap in het gezicht van de schepping te ontvangen. Hij die de hele aarde kleedde en versierde, bloemen, bomen, vossen en muizen, geeft alle bedekking op, blijft naakt voor de ogen van de wereld. Dit is de grootste vernedering voor zijn Goddelijkheid, een kwelling voor zijn Menselijkheid, die de meest wrede boetedoening accepteert. Kijk naar Hem, de schoonheid van Zijn heilig Lichaam, dat Ik met zoveel zorg heb gevoed, verandert in een vreselijke wonde, een bloedige wonde...